श्रीः
ॐ नमो भगवते श्रीरमणाय
Sri Arunachala Padigam (Ten verses)
1. கருணையாலென்னை ஆண்ட நீ எனக்குன் காட்சி தந்தருளிலையென்றால்;
இருள் நலி உலகில் ஏங்கியே பதைத்து இவ்வுடல் விடில் எங்கதி என்னாம்;
அருணனை காணாது அலருமோ கமலம்; அருணனுக்கு அருணனாமன்னி;
அருள் நனி சுரந்து அங்கருவியாய் பெருகும் அருணமாமலை எனும் அன்பே!
If you, who rule over me out of grace, do not bestow upon me a vision of you, what will be my state if I leave my body after suffering in this world! Will a lotus blossom without seeing the sun? You, whose grace gushes out like a spring, the sun to the sun (the one who gives the light of knowledge) , Annamalai, will my heart-lotus blossom without seeing you!
(அருணனாமன்னி - being the sun; அருள் நனி சுரந்து - grace springing forth abundantly)
The lotus blooms only when the sun's rays touch it. Similarly, only with his grace, one can attain him. Bhagavan says Arunachala's abundant grace gushes like a spring, so it is not a difficult task for it to be turned towards the bhakta to liberate him before he leaves his body.
2. அன்புரு அருணாசல அழன் மெழுகாய் அகத்துனை நினைந்து நைந்து உருகும்;
அன்பிலி எனக்கு உன் அன்பினை அருளாது ஆண்டு எனை அழித்திடல் அழகோ!
அன்பினில் விளையும் இன்பமே! அன்பர் அகத்தினில் ஊரும் ஆரமுதே!
என் புகலிட நின் இஷ்டம் என் இஷ்டம் இன்பதற்க்கென் உயிரிறையே.
O Arunachala, the form of love! Is it fair that you do not grace me with your love, though I am not endowed with enough bhakti to soften and melt like wax in fire when I think of you! However, you have taken me over and you rule over me. Is it fair that you forsake me now? You are bliss arising out of love, the ambrosia arising out of your devotees' hearts. Is there anything for me to say - your wish is my wish. That alone is my happiness.
(அழன் - fire; என் புகலிட - what can I complain about!)
Bhagavan arrived in Tiruvannamalai with this attitude of surrender. It was simply - your wish is my wish. He surrendered his body and mind, and remained at the feet of Arunachala with no expectation or complaint.
From the ordinary devotee's standpoint, we pray that whatever bhakti is lacking in the devotee, should be provided by Arunachala. It is Ishvara's grace which makes us seek him. It makes us understand his tattvam and relinquish our individuality in the process. Hence the prayer to make the devotee have love for the Lord.
3. இறையுனையே நினையும் எண்ணமே நண்ணா எனை உனது அருள் கயிற்றால் ஈர்த்து;
இறை உயிர் இன்றி கொன்றிட நின்றாய் என் குறை இயற்றினன் ஏழை;
இறை இனி குறை என் குற்றுயிர் ஆக்கி எனை வதைத்திடல் எதற்கு இங்ஙன்;
இறைவனாம் அருணாசல எணம் முடித்தே ஏகனா வாழி நீடூழி.
Having dragged me (who had not even thought of you) with your rope of grace, you stand determined to destroy me, without leaving a trace. What wrong have I done, this miserable wretch, and what stops my being destroyed completely? Is it fair to leave me midway! You are the Lord of all beings, Arunachala, do fulfill your desire and remain eternally as the only one.
(இறை உயிர் இன்றி - negating any difference between the jeeva and Ishvara; இறை இனி குறை - does any small obstacle remain? குற்றுயிர் ஆக்கி - leaving me half-alive - without destroying me completely; எணம் முடித்தே - fulfil your intention)
Bhagavan talks of being destroyed completely. This is the destruction of the jeeva-bhava, the ego, which limits us. When this is done away with, one realises that one's true nature is shuddha-chaitanya svarupam. This is the only one who remains eternally, with no vikalpas, as pure awareness.
4. ஊழியில் வாழுமாக்களிலென்பால் ஊதியம் யாது நீ பெற்றாய்;
பாழினில் வீழாதேழையை காத்துன் பதத்தினில் இருத்தி வைத்தனையே;
ஆழியாம் கருணை அண்ணலே; எண்ண அகமிக நாணம் நண்ணிடுமால்;
வாழி நீ அருணாசல உனை வழுத்தி வாழ்த்திடத் தாழ்த்துமென் தலையே.
Ocean of compassion! (ஆழியாம் கருணை அண்ணலே) Among so many people in this world, what did you gain by selecting me to attain union with you (by giving me your own state), and from preventing this miserable wretch from falling into delusion (of maya). I feel great shame when I think of you. I bow my head in front of you, praising and adoring you, glory to you! (அகமிக நாணம் நண்ணிடுமால் - I feel great shame).
In Vivekachudamani, Bhagavan Shankaracharya uses the word "अहेतुकदयासिन्धु:"(#33) to refer to the Guru. He is not driven by what he will receive in return, he has compassion beyond reason. This is also what Bhagavan indicates by asking Arunachala what he received in exchange for taking over the jeeva. The act of bowing down communicates the destruction of the ego. The prayer is for the ego to never rise up again.
5. தலைவன் நீ என்னை களவினில் கொணர்ந்து உன் தாளின் இன்நாள்வறை வைத்தாய்;
தலைவன் நின் தன்மை என்னவென்பார்க்கு தலை குனி சிலையென வைத்தாய்;
தலைவன் நான் வலைமான்தனை நிகராது என் தளர்வினுக்கு அழிவு நாடிடுவாய்;
தலைவனாம் அருணாசல உளம் ஏதோ தமியனார் தனை உணர்தற்கே.
O Lord, you have brought me to you by stealth and placed me at your feet until now. You have made me like a statue, being unable to explain your true nature to anyone. Destroy my suffering and weariness, so that I may not remain like a deer trapped in a net. Who am I, this poor person, to know what is in your mind! (தாளின் - at your feet; நான் வலைமான்தனை நிகராது - So that I may not be like a deer caught in a net; தமியனார் - who is this poor person).
The true nature of Paramatma is not perceived by the senses or capable of being described. Bhagavan says the state of bliss that is his own reality, cannot be put into words, so he remains silent like a statue. Taittiriya Upanishad says Brahman is beyond words and from which the mind also returns without reaching - यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह (Brahmanandavalli). It can only be experienced.
Understanding Bhagavan's works brings us to the Upanishads, which describe the jnani's anubhava. But Bhagavan, who had not studied the Upanishads, merely describes his own reality.
6. தற்பர நாளுந்தாளினில் தங்கி தண்டலர் மண்டுகமானேன்;
சிற்பத-நற்றேன் (நல்தேன்) உண் மலரளியாச் செய்திடில் உய்தி உண்டுன்றன்;
நற்பதபோதில் நான் உயிர் விட்டால் நட்டதூணாகுமுன் பழியே;
வெற்புரு அருண விரிகதிர் ஒளியே விண்ணிணும் நுண்ணருள் வெளியே.
Addressing Arunachala as the self-luminous supreme reality, as the red hill which spreads rays of light and as the form of space more subtle than physical akasha, Bhagavan says - Despite residing at your feet for a long time, I am still like the frog which resides below the stem of a lotus without realising the greatness of the lotus. If you can make me like the bee which goes looking for honey (make me search for true knowledge, which is jnana-anubhuti of oneness with Paramatma), then there will be salvation (for me) and you are also saved. If I leave my body in this state, the blame will be with you forever - eternal like a column of stone. Bhagavan transfers the onus of the sadhaka's realisation on Arunachala.
(தற்பர - Paramatma; வெற்புரு அருண விரிகதிர் ஒளியே - luminous; விண்ணிணும் நுண்ணருள் வெளியே - subtle)
7. வெளி-வளி-தீ-நீர்-மண் பல உயிரா விரிவுரு பூதபௌதிகங்கள்;
வெளியொளி உன்னை அன்றி இன்றென்னின் வேரு நான் ஆருளன் விமலா;
வெளியதாய் உளத்து வேரர விளங்கின் வேறென வெளி வருவேன் ஆர்;
வெளிவராய் அருணாசல அவன்றலையில் (அவன்-தலையில்) விரிமலர் பதத்தினை வைத்தே.
Addressing Arunachala as vimala (the blemishless one), Bhagavan says - If the five elements (which are all-pervading - விரிவுரு), jeevas and material objects, and living beings are not other than you, how can I exist as apart from you? While you shine in my heart (chidakasha), who am I, who has come out as another one apart from you? Placing your lotus feet on his (my) head (on the ahankara / ego), may you emerge, manifesting as my true svarupam. (வெளியதாய் உளத்து - as the chidakasha).
Bhagavan explains the advaita-tattvam of Arunachala. There is only one. The jeeva believing that he exists separately from Brahman, is ignorant of his own true nature. When one surrenders to the Guru (jnana-svarupam), one is saved.
8. வைத்தனை வாளா வையகத்துய்யும் வழியறி மதியழித்திங்கன்;
வைத்தடில் ஆர்க்கும் இன்பிலை துன்பே வாழ்விதிற் சாவதே மாண்பாம்;
பைத்தியம் பற்றி பயனரும் எனக்குன் பதமுறும் மருமருந்தருள்வாய்;
பைத்தியமருந்தாய் பாரொளிர் அருண பருப்பத உறுப்பெறு பரனே.
Addressing Arunachala as Paramatma who has taken the form of a hill which acts as medicine to cure madness (of desire for the world), Bhagavan says that he has been made incapable of making a living in this world. If I am kept in this state, there is no happiness but only sadness for everyone. It is preferable to die rather than live this way. Grant me the medicine which will unite me with you, because I have been denied of the fruit of knowledge despite my madness for you.
(பைத்தியமருந்தாய் பாரொளிர் அருண பருப்பத உறுப்பெறு பரனே - Paramatma who has taken the form of a hill which acts as medicine to cure madness of desire for the world);
(பைத்தியம் பற்றி பயனரும் எனக்கு - for me, who has not benefitted from this madness; உன் பதமுறும் மருமருந்தருள்வாய் - may you grant me the medicine of sayujyam with your feet / union with you)
9. பரம நின்பாதம் பற்றறப் பற்றும் பரவறிவறியரில் (பர அறிவு அறியரில்) பரமன்;
பரமுனக்கென என் பணியறப் பணியாய் பரித்திடும் உனக்கெது பாரம்;
பரம நிற்பிரிந்து இவ்வுலகினை தலையில் பற்றி யான் பெற்றது போதும்;
பரமனாம் அருணாசல எனை இனி உன் பதத்தினின் ஒறுக்குர பாரேல்.
Again addressing Arunachala as Paramatma, Bhagavan says - amongst people who do not possess the discrimination to cling to your feet (without having any other attachment), I am the supreme or foremost. Take my actions as your burden and make them all cease. What can be a burden for you who supports the entire universe? What have I gained by differentiating myself from you (நிற்பிரிந்து) and bearing this world on my head (from samsara)? Do not (hereafter) think of keeping me away from you, do not look elsewhere. (ஒறுக்குர பாரேல் - do not think of keeping me away).
How do we make actions cease? We have to continue to do our karma but when we get rid of the 'I am the doer' mindset, we are freed from actions. If we can function as instruments of the divine, we can spiritualise all our karma. By shifting the burden of doership to Ishvara, we can be his instruments.
10. பார்த்தனன் புதுமை உயிர்வலி காந்த பருவதமொருதரம் இதனை;
ஓர்த்திடும் உயிரின் சேட்டையை ஒடுக்கி ஒரு தனதபிமுகமாக;
ஈர்த்ததை தன்போல் அசலமா செய்து அவ்வின்னுயிர் பலி கொள்ளும் இஃதென்;
ஓர்த்து உய்மின் உயிர்காள் உளமதிர் ஒளிர் இவ்வுயிர்கொல்லி அருணமாகிரியே.
Addressing the people of the world (உயிர்காள்) Bhagavan says - I have seen this great wonder, this magnet of a hill, which has the ability to attract the person who merely thinks of it. Having drawn the jeeva towards itself (தனதபிமுகமாக), it suppresses the activities of his mind. Having made the jeeva motionless like itself, it proceeds to swallow him. Remember this Arunagiri, the destroyer of the ego, which shines in everyone's heart as I! (ஓர்த்து உய்மின் - Be saved, thinking of Arunachala; உளமதிர் ஒளிர் - which shines in the heart).
The jeevabodha which makes me identify myself with the body and mind, it is my personality. Every selfish action I do, feeds this personality and takes me away from my true nature.
Bhagavan says one has to merely think of Arunachala once, for him to swallow the jeeva-bodha. This was Bhagavan's own experience. He reiterates the same in the following verse as well.
11. கிரியிது பரமா(ய்) கருதிய என்போல் கெட்டவர் எத்தனை கொல்லோ!
விரிதுயரால் இப்பிழைப்பினில் விழைவு விட்டுடல் விட்டிட விரகு;
கருதியே திரிவீர் கருத்தினுள் ஒருகால் கருதிட கொலாமலே கொல்லும்;
அருமருந்தொன்றுண்டவனியில் அதுதான் அருணமாதிரமென அறிவீர்.
How many people (like me) have been destroyed (கெட்டவர் - whose jeevabhava / ego / individuality has been destroyed) thinking that this hill is supreme! Bhagavan then addresses people who wander about, having given up desire for this worldly life due to its miseries and are looking for a way to escape from the world - there is on this earth, a rare medicine which, when merely thought of once, kills without killing - know that this is Arunachala.
(விரிதுயரால் இப்பிழைப்பினில் விழைவு விட்டுடல் விட்டிட - those who wish to leave the body due to worldly sorrows; விரகு கருதியே திரிவீர் - looking for a way out);
(கொலாமலே கொல்லும் - kills without killing - means it kills the ego / identification with the body, without killing the body); (ஒருகால் கருதிட - when thought of once)
In this verse, Bhagavan tells us how to live as a jeevan-mukta. Only that which is born, can die. (जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः - # 2.26, Gita). The body is born. The aatma is immortal. When the identification with the body is destroyed, one cannot die. The immortality of one's true nature is realised.
This is also Bhagavan Sri Krishna's upadesha to Arjuna - अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम्।
विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हसि (#2.17)
Know that to be indestructible, by which all this is pervaded. Nobody can cause the destruction of that, the imperishable.
The person who knows this truth, is immortal.
सर्वं श्रीकृष्णार्पणमस्तु
Back to Arunachala Stuti Panchakam https://vedantalearning.blogspot.com/2026/01/sri-arunachala-stuti-panchakam-summary.html?m=1